Selge leży wysoko w górach nad kanionem Köprülü. W ciągu jednego dnia można tu przejść przez pozostałości starożytnego miasta, wspiąć się do teatru z rozległym widokiem na okoliczne szczyty i wejść w labirynt kamiennych wież. Nazywamy je awatarami. Oficjalna miejscowa nazwa tych formacji to Adam Kayalar, czyli „ludzkie skały”.
Droga przez Köprülü
Do Selge jedzie się w górę z doliny Köprüçay. Rzeka pozostaje w dole, a w pobliżu kanionu mija się starożytny kamienny most Oluk Köprü. Dalej zaczynają się górskie serpentyny. Już sam dojazd pokazuje charakter terenu: wieś i ruiny znajdują się na płaskowyżu mniej więcej kilometr nad poziomem morza.
Dojazd zajmuje znaczną część dnia. Przed wyjazdem warto sprawdzić drogę, pogodę i transport powrotny. Zasięg w wąwozach jest niestabilny, dlatego mapę najlepiej zapisać offline.
Starożytne miasto na wysokości
Selge było jednym z miast starożytnej Pizydii. Ruiny znajdują się dziś pośród domów wsi Altınkaya. Najlepiej zachował się duży teatr wbudowany w zbocze. Obok widać pozostałości stadionu, agory, świątyń, murów miejskich i innych budowli.
Teatr leży mniej więcej na wysokości 950–1000 m. Z górnych rzędów otwiera się szeroki widok na góry i płaskowyż. Kamienie starożytnych murów leżą tuż przy ścieżkach i współczesnych domach, dlatego szczególnie ważne jest, aby nie zabierać znalezionych fragmentów i nie wchodzić na podwórka bez zaproszenia.
Jak powstały „awatary”
Skały wokół Selge składają się głównie ze zlepieńca. To skała osadowa z otoczaków, piasku i drobniejszych okruchów, które z czasem połączyło wapienne spoiwo. Materiał przynosiły dawne cieki wodne do stopniowo obniżającego się basenu. Później góry Taurus się wypiętrzyły, a woda zaczęła rozcinać masyw wzdłuż szczelin i słabszych warstw.
Wapienne spoiwo rozpuszcza się w wodzie. Deszcze i strumienie poszerzały szczeliny, wymywały mniej odporne fragmenty i pozostawiały trwalsze części w postaci ścian, wież i osobnych filarów. Tak powstały ściany „awatarów”, a między nimi pozostały wąskie przejścia oraz zielone wyspy-polany. W niektórych miejscach trasa biegnie dosłownie korytarzem między pionowymi formacjami skalnymi.
W kamieniu widzieliśmy wtrącenia przypominające sprasowane muszle. Prawdopodobnie są to skamieniałe muszle dawnych mięczaków i ich fragmenty. Kiedyś osiadły razem z piaskiem i otoczakami, a później cały ten materiał został spojony i zmienił się w skałę.
Trasa między zielonymi wyspami
Od teatru można dojść do „awatarów” i ułożyć spacer wokół Selge. W styczniu i kwietniu 2024 roku nasze trasy miały 9,6–10 km, około 230 m podejścia i osiągały wysokość około 950 m.
Ta trasa zapada w pamięć dzięki samej drodze. Otwarta zielona polana nagle kończy się ścianą ze zlepieńca, potem ścieżka zanurza się w wąskim przejściu i prowadzi do kolejnej zielonej wyspy między kamiennymi ścianami. W labiryncie łatwo przeoczyć właściwy zakręt, dlatego ślad GPX przyda się nawet na stosunkowo krótkim spacerze.
Tazı i Szlak św. Pawła
Selge jest dogodnym początkiem dłuższej trasy do kanionu Tazı. Z wysokiego płaskowyżu droga schodzi w trudny teren, a następnie ponownie pnie się ku słynnemu punktowi widokowemu na kanion. Nasze przejście miało 12 km i około 690 m podejścia.
Przez Selge prowadzi wschodnia odnoga Szlaku św. Pawła. Obok miejscowych ścieżek między ruinami i „awatarami” biegną odcinki długiej trasy z równiny śródziemnomorskiej w głąb gór Taurus.
Co zabrać
Na płaskowyżu jest mało cienia, a między skałami występują piargi, krzewy i luźne podłoże. Potrzebne są zakryte obuwie, woda, ochrona przed słońcem i naładowany telefon. Po deszczu zlepieniec i gliniaste miejsca stają się śliskie. W chłodnej porze roku na wysokości jest wyraźnie zimniej niż nad morzem, dlatego przed startem sprawdź prognozę dla górskiej okolicy.
Selge, „awatary” i teatr spokojnie wypełnią osobny dzień. Dalsza droga do Tazı to już trasa o innym poziomie wysiłku, która wymaga wczesnego startu i wcześniej uzgodnionego transportu z mety.
